قانون کار

قانون کار جمهوری اسلامی ایران مصوب مجمع تشخیص مصلحت نظام در سال 1369 است. این قانون یکی از ابزارهای اصلی برای مدیریت منابع انسانی است.

بر اساس قانون کار کلیه کارفرمایان ، کارگران ، کارگاه ها ، موسسات تولیدی ، صنعتی ، خدماتی و کشاورزی باید از این قانون تبعیت کنند. این قانون رابطه بین کارگر و کارفرما را تبیین می کند. بنا به تعریف قانون کار، کارگر کسی است که در مقابل دریافت حق السعی به درخواست کارفرما کار می کند. و کارفرما شخصی است حقیقی یا حقوقی که کارگر به درخواست و به حساب او در مقابل دریافت حق السعی کار می کند. یکی از بخش های مهم قانون کار، طبقه بندی مشاغل است.

از سال 1395 که بخشنامه جدید طبقه بندی مشاغل تصویب شد، شرکت ها امکان استفاده از روش های نوین نظیر هی گروپ را پیدا کردند.