جایگاه عدم قطعیت در مدیریت تغییر کجاست و تا چه حدی آن را شناخته‌ایم؟

با چه تضمینی می‌توان گفت که هوش مصنوعی به سود کسب‌وکار عمل خواهد کرد یا دورکاری عملکرد را بهبود خواهد داد؟ همین‌طور که نمی‌توان به‌طور قطع گفت که افزایش مهارت‌ها بدون توجه به سایر متغیرها، ماندگاری و بهره‌وری را بهبود می‌دهد.

اینجاست که پای شرایط، محیط، شانس و سایر مداخله‌گرهای شناخته‌شده و ناشناخته در فضای عدم قطعیت، به موضوع مدیریت تغییر باز می‌شود.

یکی از چالش‌های مدیریت تغییر، در همین نکات نهفته‌است: نحوه‌ی مواجهه با عدم قطعیت آینده و پیامدهای آتی آن و تغییر شرایط که می‌تواند پیش‌فرض‌ها را تغییر داده و برنامه‌ها را بی‌اثر کند. در‌حالی‌که بسیاری از روش‌های توصیه شده برای موفقیت در تغییر، این واقعیات را نادیده می‌گیرند.

با این‌وجود، مدیران همچنان برای اطمینان‌دادن به مخاطبان و زدودن نگرانی‌های آنان، تاکید بیش از حدی در بستن پرونده‌ی عدم قطعیت می‌کنند. درحالی که خودشان همانند هر کس دیگری به یقین در مورد آینده چیز زیادی نمی‌دانند، با این حال تلاش غیرعقلانی درجریان است تا همه‌چیز برنامه‌ریزی‌شده، دارای راهکارهای شناخته‌شده همراه با نتایج عالی جلوه داده‌شود.

در سوی دیگر این عجله برای استقرار سیستم جدید و مدیریت تغییر، کنجکاوی‌ها سرکوب شده و توانایی واکاوی زاویه‌های مورد تردید نادیده گرفته‌می‌شوند.

ازدست رفتن کنجکاوی‌های کارکنان، سیستم جدید را خالی از ابتکار عمل و ناتوان از چاره‌اندیشی برای چالش‌های پیشِ‌رو می‌کند. تردیدی نیست که در استقرار یک سیستم جدید، پیام‌های حاوی اطلاعات و آگاهی مورد نیاز بایستی به‌موقع و متناسب با نیاز و از راه کانال‌های ارتباطی کارآمد به مخاطبان انتقال یابد؛ اما در عین حال، لازمه‌ی موفقیت در ایجاد تغییرات و سازگاری رفتارها با شیوه‌های جدید محتاج پذیرش و حتا ایجاد یک تعادل ناپایدار بین دانستن و ندانستن است. نکته‌ی ظریفی که از عمق نگاه سازمان‌دهندگان تراوش می‌کند.

بد نیست یادآور شویم که دیری است موقعیتی به‌عنوان مدیر همه‌چیزدان منسوخ شده و همگان می‌خواهند بخشی از تیم یابنده‌ی راه حل باشند. به‌همین دلیل هم کارآمدتر است و هم پذیرفتنی که این واقعیت که کفه‌ی سنگین «ندانستن‌ها» را با مخاطبان نیز درمیان گذاشته و ابتکارات آنها برای زمینه‌های تغییریافته و پیش‌بینی‌نشده پذیرا باشیم.