چندی است ورود تکنولوژی هوش مصنوعی به عرصه‌های مختلف کار و زندگی، نگرانی‌هایی درخصوص سطح اشتغال و وضعیت بازار کار ایجاد کرده‌است.

اما با وجود اینکه معرفی تکنولوژی‌های نوین و گسترش نفوذ آنها به‌ویژه هوش مصنوعی؛ نگرانی‌هایی جدی برای از بین‌رفتن بسیاری از مشاغل و در ازای آن، پدیدآمدن مشاغل جدیدی که نیاز به مهارت‌های جدید دارند،  ایجاد کرده‌است، ولی اوضاع به‌تمامی تیره‌وتار نیست.

در این کاهش نیاز به نیروی کار، فرصت‌هایی نیز قابل تصور است؛ همچنان که پس از انقلاب صنعتی نیز دیده‌شد. انقلاب صنعتی همانند سایر انقلاب‌ها (یا موج‌ها به تعبیر تافلر) از کشاورزی تا ارتباطی، با تزریق بهره‌وری بالاتر موجب رفاه بیشتر بشریت شد.

البته این، نتیجه محتوم نیست و نیاز به خط‌‌مشی‌گذاری کلان و همکاری شرکای اجتماعی و دولت‌ها نیز دارد.

از دولت‌ها انتظار می‌رود برای دفاع از حقوق عمومی، از این تحرک ناگزیر در بازار کار، پشتیبانی کنند. با وضع و پیگیری خط‌مشی‌هایی برای متناسب کردن مهارت‌ها.

همچنین است قانون‌گذاری و تنظیم‌گری روابط کارگر – کارفرما برای کاهش ساعات کاری موظفی کارگران و کاهش روزهای کاری هفته و حرکت به سمت انسانی‌تر شدن مفهوم زندگی.

می‌توان تصور کرد که ساعات کاری، طوری تنظیم شود که تقریبن تمام ساعات مفید فرد را در دوره‌ی فعال بودن، نبلعد. الزام به کاهش ساعات کار و سطوح مزدی بالاتر، همواره یکی از خواسته‌های کارگران و نمایندگان آنها بوده‌است و بحث روزهای تعطیل، سرانه‌ی آموزش و حفظ موقعیت‌های شغلی و تسهیم عادلانه‌ی آنها همراه با قدرت خرید کافی، از مسائل معمول در مذاکرات‌شان بوده‌است.

از سوی دیگر کارآیی بازار و اقتصاد حکم می‌کند میوه‌ی بهره‌وری بالاتر، به‌نوعی تقسیم شود که هم کارگران و هم صاحبان دارایی و ثروت از آن سود ببرند.

بهبود بهره‌وری، بدون حضور مصرف‌کننده معنی ندارد. اگر نیروی کار و خانواده‌های وابسته (که درصد بالایی از جمعیت مصرف‌کنندگان را تشکیل می‌دهند) قادر به خرید نباشند، بهبود بهره‌وری محصولاتی ایجاد می‌کند که کسی توان خرید آنها را ندارد. آنگاه این محصولات با زباله فرقی نخواهند داشت.

به همین‌ترتیب دور از ذهن نیست که فلسفه‌ی حامی پیشرفت تکنولوژی، و سیستم اقتصادی ناشی از آن، به‌خاطر بقای خودش هم که شده، راهی برای بهره‌مندی عموم از این جهش بزرگ بهره‌وری پیدا کند.